vrijdag 14 december 2018

Postume verzoeningspoging


Weifelend wrijft ze de ingezeepte washand over de armen, schouders, de verschrompelde borsten.
Ze had geaarzeld toen de uitvaartverzorger vroeg of ze haar zelf wilde wassen. ‘Het is waardevol voor de rouwverwerking,’ zei hij. Ze stemde in, als postume verzoeningspoging.
Nu raakt ze het lichaam aan dat ze nooit eerder naakt zag, en voelt niets. Ze haat zichzelf erom. Bestudeert de bleke, ingevallen buik. Denkt: Hier woonde ik ooit, hier ben ik ontstaan. Doet dat me dan ook niets? En dan komen toch de tranen. Niet omdat ze haar moeder mist, maar omdat ze nog steeds niets voelt.




woensdag 5 december 2018

Sinterklaas



‘En als jullie goddomme nóu niet ophouden met janken dan…’ Driftig gebons overstemt de rest van haar dreigement. De kinderen gillen nu nog harder. Maar als Sint binnenschrijdt vallen ze stil.
‘Wat deed u ook alweer met stoute kinderen Sinterklaas?’ Ze veegt een pluk haar uit haar gezicht.
‘Nou, die gaan in de zak, mee naar Spanje! Maar deze kindertjes zijn toch lie…’
‘Mooi!’ Ze grijpt de oudste in zijn nek. ‘Dat is één.’ Ze draait zich om en pakt de kleinste. ‘En dat is twee. In augustus kom ik ze wel halen, dan ben ik toch in de buurt.’