vrijdag 14 december 2018

Postume verzoeningspoging


Weifelend wrijft ze de ingezeepte washand over de armen, schouders, de verschrompelde borsten.
Ze had geaarzeld toen de uitvaartverzorger vroeg of ze haar zelf wilde wassen. ‘Het is waardevol voor de rouwverwerking,’ zei hij. Ze stemde in, als postume verzoeningspoging.
Nu raakt ze het lichaam aan dat ze nooit eerder naakt zag, en voelt niets. Ze haat zichzelf erom. Bestudeert de bleke, ingevallen buik. Denkt: Hier woonde ik ooit, hier ben ik ontstaan. Doet dat me dan ook niets? En dan komen toch de tranen. Niet omdat ze haar moeder mist, maar omdat ze nog steeds niets voelt.




Geen opmerkingen:

Een reactie posten