Sinterklaas

‘En als jullie goddomme nóu niet ophouden met janken dan…’ Driftig gebons overstemt de rest van haar dreigement. De kinderen gillen nu nog harder. Maar als Sint binnenschrijdt vallen ze stil.
‘Wat deed u ook alweer met stoute kinderen Sinterklaas?’ Ze veegt een pluk haar uit haar gezicht.
‘Nou, die gaan in de zak, mee naar Spanje! Maar deze kindertjes zijn toch lie…’
‘Mooi!’ Ze grijpt de oudste in zijn nek. ‘Dat is één.’ Ze draait zich om en pakt de kleinste. ‘En dat is twee. In augustus kom ik ze wel halen, dan ben ik toch in de buurt.’

Wat vooraf ging…

Die zaterdag zou de de bundel Kort & Prachtig officieel worden gelanceerd, in een feestzaaltje aan de Oudegracht in Utrecht. De 42 schrijvers van Ultra Korte Verhalen, die elkaar alleen via het internet kenden, zouden elkaar voor het eerst in levenden lijve ontmoeten.

Omdat niet iedereen de weg wist in Utrecht hadden we met een stuk of tien schrijvers afgesproken bij de uitgang van Utrecht CS. Voor mij was dat eigenlijk het spannendste onderdeel van de dag. In zo’n mierenhoop afspreken met een groep mensen die elkaar nooit eerder hebbben ontmoet, dat moet wel leiden tot een….

ULTRA STERK VERHAAL

Uitgang Hoog Catharijne. Een groepje mensen kijkt nerveus rond. Het lijken geen schrijvers, maar ik waag het erop. ‘Hallo, ik ben Monique, zijn jullie…’
De grootste man kijkt me nors aan. ‘Schuilnaam?’
‘Mijn pseudoniem? Ik gebruik altijd gewoon…’
‘Maakt niet uit, je bent laat Blondie. Hup mensen, lopen!’

Op de Catharijnesingel worden we in een busje gepropt. Iedereen zwijgt, gezellig is anders. Na een halfuur rijden (het was toch maar tien minuten lopen?) stoppen we bij een pakhuis. Ik krijg een bivakmuts en een kalashnikov in mijn handen gedrukt. ‘Pak aan Blondie, jij dekt Kale Ko.’

Intussen, ergens op de Oudegracht, wordt feestelijk een verhalenbundel gelanceerd.

Thuis

Als de verhuiswagen volgeladen wegrijdt sluip ik nog een keer door de holle kamers. Streel het kobaltblauwe raamkozijn waar een streepje wit doorheen schijnt dat ik ooit, toen, vergat mee te verven. Geef een tik tegen de douchekraan die anders blijft lekken. Snuif de kruidengeur op in een leeg keukenkastje. Mijn geur. Trek de voordeur achter me dicht en loop de straat uit. Mijn straat. De sleutels haal ik alvast los voor de overdacht, straks.

Twee weken later is onze nieuwe woning een paleisje.
‘We zijn er echt op vooruitgegaan,’ zegt mijn lief.
‘Ja, zeker,’ zeg ik. ‘Maar gaan we nu weer naar huis?’

Dromen staat vrij

‘Ik droomde vannacht dat ik zoende met een andere vrouw,’ zegt hij als hij koffie inschenkt.

Ik roer zachtjes door de pan met schuimig ei. ‘Met wie dan?’

‘Geen idee, maar ik was heel verliefd.’

‘En wat vond ik daarvan?’

‘Jij was er niet bij. Je bestond überhaupt niet.’

Ik draai het gas lager. ‘Wat gek. Ik droom nooit dat jij niet bestaat.’

‘Bizar hè? Ik wil je echt niet kwijt hoor.’

‘Maar het was dus wel een fijne droom?’

‘Ja. Ben je nou boos?’

‘Tuurlijk niet, dromen staat vrij,’ zeg ik en giet het zoutvaatje leeg boven zijn perfect gestolde roereitje.

Communie

Knielen, handen vouwen, en als de priester de hostie heft en ‘Het lichaam van Christus’ zegt, éérst ‘Amen’ zeggen, dan je ogen sluiten, mond openen, tong een beetje uitsteken en wachten op het stukje ouwel. 
Voor een dromerig kind van zeven een complex ritueel. Zeker als je zeventien kinderen voor je had.

Eindelijk aan de beurt wachtte ik met stijf gevouwen handen, gesloten ogen en geopende mond op mijn beloning. Niets. Ik gluurde even. 
‘Het lichaam van Christus,’ herhaalde de priester en fluisterde er geïrriteerd achteraan: ‘En wat zeg je dan?’

‘Eh, dank u wel?’

Gelukkig waren het maar ongewijde oefenhosties.

Wake

Mijn moeder huppelt voor me uit in een winkelstraat, op lakschoentjes met witte sokjes. Ze is een jaar of vijf.  Ik kan haar niet bijhouden, voel paniek opkomen, ik zou op haar letten. Ze draait zich om, zwaait lachend naar me en verdwijnt dansend de hoek om.

Ik schrik wakker op de harde stoel naast haar bed.  Nog voordat ik haar ademhaling heb gecheckt weet ik het.  Ik wek mijn zusje, die zachtjes snurkt in het vertrouwen dat ik waak.

‘Zomaar ertussenuit geglipt,’ zegt mijn zusje. ‘Ze heeft niet eens meer afscheid genomen.’

Ik aarzel. ‘Jawel hoor,’ zeg ik.

Opa

‘Trek eens aan mijn vinger...’  Mijn broertje pakte opa’s voorzetje gretig op en wachtte schaterend op de luide scheet die volgde. Ik schoof alleen maar demonstratief mijn bord weg.

‘Godsallemachtig pa! Móet dat nou echt, altijd onder het eten?’ Mijn moeder smeet haar vork neer en knikte mijn kant op.  ‘Die meid vreet toch al amper!’

‘Mooi zo,’ zei opa en prikte een stuk vlees van mijn bord. ‘Dan heb ik meer.’

Mijn vader sloeg op tafel. ‘Kan er hier goddomme voor één keer normaal gegeten worden?’

Ik bereikte wel mijn streefgewicht, dat jaar dat opa bij ons inwoonde.

Spreken of zwijgen

Ze weet het, door de manier waarop hij zwijgt. De kamer rondkijkt maar haar ogen vermijdt. Adem haalt om iets te zeggen, maar vervolgens de lucht met een bijna onhoorbare zucht weer laat ontsnappen. Zoekend, zo lijkt het, naar woorden die haar zo min mogelijk zullen kwetsen.

Zeg het niet, denkt ze. Alsjeblieft, zeg het niet. Laat het voorbijgaan. Dan kijken we straks een filmpje.  En daarna gaan we naar bed. Dan kussen we elkaar welterusten en vallen samen in slaap. En morgen is alles weer gewoon zoals het was.

Zijn stem doorklieft de stilte.

Hij zegt het toch.  

Bedrog & Leugens

Hij had het plompverloren gezegd, naakt en kwetsbaar naast haar, in bed.
‘Ik ga het haar vertellen.  Ik hou die leugens niet meer vol.’
‘En dan?’ had ze geschrokken gevraagd.

‘Ik ga scheiden. Ik kies voor jou’.
‘Niet doen, alsjeblieft!’ riep ze. ‘Het gaat niet werken tussen ons.’
‘Hoezo niet?’ zei hij.

Ze had het antwoord niet over haar lippen kunnen krijgen, beseffend hoe onwaarschijnlijk hypocriet het moest klinken, uit haar mond…

Iemand die zo lang zijn vrouw heeft kunnen bedriegen, zal ik nooit vertrouwen

'Ik hou niet genoeg van je.' Heeft ze in plaats daarvan gelogen.

Oude Noorden - Joop (1)

Als ik, drijfnat van de regen, vrijdagsmiddags de hoek om fiets, komt net mijn 81-jarige buurman Café Centraal uit gewankeld. ‘Lekker potje bier op, Joop?’ roep ik terwijl ik een slinger aan mijn stuur geeft om hem te ontwijken.

‘Hééé, buurvrouw,’ lalt hij met dubbele tong. ‘Wat zie jij d’r uit joh! Hebbie de Rotte genomen!’

Hij staat nog steeds luidkeels te bulderen om zijn eigen grap als ik, bij mijn huis aangekomen, mijn fiets vastzet. Ondanks mijn natgeregende pesthumeur moet ik glimlachen.  

‘Fijn weekend Joop!’ roep ik achterom. 

Voorlopig is het zijne beter begonnen dan het mijne. 

Oude Noorden - Joop (2)

‘As t’r ‘s nachts wat is mot je gewoon schreeuwen hè’, tettert Joop in mijn oor terwijl hij bijna van zijn barkruk aflazert. Met wat buurtgenoten zitten we in Café Centraal, gisternacht is er ingebroken in onze straat en dan zit de schrik er toch even goed in.

‘Doe ik Joop, maar ik bel dan toch wel eerst 1-1-2’.

‘Ja, ha, nou, eerdat die juuten d’r zijn leg jij al met een houte jassie op Crooswijk…’ schampert hij. ‘Gewoon keihard gillen! Ik mag dan eenentachtig zijn maar ik ramt ze eigenhandig de straat uit. Want van me buurvrouw blijven ze af ! ’

Oude Noorden - Joop (3)

Ach ja, Joop. Geboren en getogen in het Oude Noorden. En uit vrije wil zet ie er geen poot buiten, roept ie tegen wie het maar horen wil.  Jaha, voor zijn laatste ritje, straks, dan gaat ie naar Crooswijk. Maar dan motten ze hem toch echt de Rotte over drágen, tussen zes plankies, ha!  

Zeven dagen per week zit ie in de kroeg, pendelend op z’n fietsie tussen Café Centraal en Postiljon. Z’n vaste stekkie aan de bar. Pilsie, jajempie d’r naast. En, met een miniem draaiende vingerbeweging mompelend naar de barman: ‘…Doet hun ook nog wat…’

Hij moet zijn AOW’tje toch ergens kwijt.

Oude Noorden - Joop (4)

Ooit was ie getrouwd, vertelt hij me tijdens een kwebbeltje. Met Fientje, het liefste meissie van Noord. Mán-man-man wat was tie groos met d’r.
Drie jaar later, in ’68, overleed ze. In het kraambed van hun te vroeg geboren kind.

 ‘Een jochie… ach-ach buurvrouw, zó klein was tie…’ zijn grote kolenschoppen wijzen een kleine dertig centimeter aan. ‘…Jopie, zo zou ie heten als het een  jongetje was…’
Het kind was vlak na zijn moeder gestorven.

Ik val stil. Wat moet je zeggen op zoveel leed in een notendop.

‘Daarna ben ik d’r nooit meer an begonnen. D’r is een grens an hè, wat een mens ken verstouwen. Maar hiero…’ hij klopt op zijn linkerborst, ‘Hiero zitten ze nog altijd. Allebei.’

Oude Noorden - Joop (5)

Z’n plekkie aan de bar was al een paar dagen leeg gebleven en dat was niets voor Joop. Ze vonden hem uiteindelijk in zijn schommelstoel, een verschraald biertje naast ‘m.

Een handvol stamgasten, de kroegbazen van Centraal en Postiljon, en een paar buren zijn aanwezig. Een zwarte auto heeft hem, tussen zes vurenhouten plankies, de Zaagmolenbrug over gereden naar Crooswijk.

Bolle Rinus neemt het woord: ‘Joop, je was een goeie, gulle gozert…,’  de cafébazen wisselen een blik. Joops laatste rekeningen,  toch goed voor zo’n tweehonderd euro elk, zullen ze maar afboeken. Gevalletje bedrijfsschade.

‘…doet de groeten daarboven aan Fientje en die kleine,’ besluit Rinus zijn speech. ‘Dalijk nemen we d’r eentje, speciaal op jou. Rest in pies, knul.’

Mannendingetje (5) - 99 woorden verhaaltje

Als hij de transversus-abdominis* flink aanspant ziet het er picobello uit, constateert hij in de spiegel voordat hij vertrekt.

Bloedmooi, wulps - conform haar datingprofiel - zit ze aan het afgesproken tafeltje. Op haar geanimeerde gebabbel kan hij zich evenwel lastig concentreren, nu zijn continu aangetrokken buikspieren tot toenemende darmkrampen leiden.

 ‘Zullen we anders bij mij thuis nog een afzakkertje…?’ oppert ze bij het afscheid, buiten.

 ‘Ehhh...volgende keer? Ik moet morgenochtend echt héél vroeg …’

Eenmaal buiten haar gehoorafstand kan hij de boel eindelijk ontspannen. Minstens drie liter opgehoopt darmgas reutelt en toetert zich dankbaar een weg naar bevrijding.

* De musculus transversus abdominis^[1] of dwarse buikspier^[2][3] is een skeletspier die aan de binnenzijde van de schuine buikspieren ligt. Met name deze spier oefent druk uit op de buikingewanden [Bron: Wikipedia]

Mannendingetje (3) - 99 woorden verhaaltje

Samen met hem kijkt ze zo’n filmpje, bedoeld om – ze is de lulligste niet – de stemming wat te verhogen. In de eerste scene stelt een dame kokhalzend doch gewillig haar keelholte beschikbaar,  onderwijl triomfantelijk lonkend naar de camera (…knap hè van mij?)
Daarna volgt een serie ingewikkelde acrobatische oefeningen, waarbij mevrouw getroffen lijkt door een gevaarlijk toenemende aanval van hyperventilatie.

‘Zo doét een vrouw niet als ze opgewonden is!’ roept ze, beseffend de inmiddels toch al broze sfeer nu wel definitief te verpesten.

‘Já, dat weet ik ook wel,’ zucht hij. ‘Het is pórno, liefje. Gewoon, een mannendingetje’. 

Mannendingetje (2) - 99 woorden verhaaltje

 ‘Die fascinatie van mannen voor hoerige vrouwen,’ zegt ze. ‘Wat is dat toch?’
Hij moet lang nadenken.  

‘…Misschien zijn het ingesleten jongetjesdromen. Hoe je als elfjarig joch ontdekte dat dat merkwaardige gevoel daarbeneden een oorzaak had. Dat je het kon oproepen door te fantaseren. Over de bakkersdochter, met haar helblonde hoog-opgetoupeerde haren, haar kersenmond en haar diepe decolleté. Die  jou met open mond in die oneindige gleuf tussen haar borsten zag staren, en je toen met een heimelijke knipoog het brood aanreikte. Hoe je vervolgens, het halfje tijgerwit als trofee in je handen, met kloppend kruis naar huis zweefde.’ 

Leven of dood (99 woorden verhaaltje)

Op tafel loopt een mier. Denkbeeldig zoom ik in, dieper en dieper tot ik net zo klein ben, en wandel een stukje met hem op. Hoewel hij een enorme balk met zich meesjouwt heeft hij er flink de pas in, ik moet rennen om hem bij te houden. Straks zal hij vermoeid thuiskomen. ‘Ha papa!’ ‘Hallo kindjes, dag schat, het zit er weer op voor vandaag. Wat eten we?’

Ik zoom weer uit.

Op tafel loopt een mier. Met één duimdruk kan ik hem naar de mierenhemel sturen. Of niet. Het is aan mij.
Even waan ik me God.

Femme Fatale (99 woorden verhaaltje)

Daar staat ze, onder het grauwe schijnsel van een lantaarnpaal. Te magere benen in een te strakke goudkleurige broek. Een mislukte femme-fatale. Ooit het mooiste meisje van de klas. Toen, ja tóen, had hij er alles voor over gehad om… Maar toen zag ze hem niet staan.

Hij mindert vaart, draait het raampje open. Ze bukt voorover, hij kijkt in haar verdorde decolleté. 

‘Trekken kost tien, pijpen twintig.’ 
Hij reikt haar het briefje van honderd aan. Ze bekijkt hem nu argwanend. ‘En wat moet ik daarvoor doen?’

‘Niets’, mompelt hij en geeft gas. 

Ze heeft hem nog altijd niet herkend.

Gebedje (99 woorden verhaaltje)

‘Zeg je nog wel een gebedje voor oma?’ Mijn moeder kwam me - uiteindelijk toch - instoppen. Ik was vijf. En boos, allesverzengend boos. Op iedereen en vooral op mijn moeder die me voor straf naar bed had gestuurd.

‘NEE!’ riep ik dan ook hevig snikkend, zekerheidshalve toch maar gevolgd door een driftig ‘ONZELIEVEHEER MAAK OMA BETER!’ 
Ik betwijfelde sterk of onzelieveheer zo’n wan-gebed wel zou verhoren. Of misschien, voor straf, juist niet.

Met verstikte stem wekte mijn moeder me ’s ochtends. ‘Nou heb jij gisteravond nog wel zo goed gebeden…en nu is oma toch dood’.
En ik dacht: Zie je wel…